Tags

, , , ,

Gisteren lagen Glenn en ik op een grasveldje bij het Amersfoortse Bosbad. We waren duidelijk niet de enigen die op dat idee gekomen waren en het veldje werd dan ook steeds voller. Er lag ook een groepje 17-jarigen (tenminste dat is mijn inschatting). Ik lag op mijn buik en kon precies zien wat ze aan het doen waren. Eerst waren ze vooral druk met elkaar, maar op een gegeven moment veranderde dat.

Een jongen en twee meisjes richtten hun aandacht op een groepje tieners dat naast hen lag. Het begon met papiertjes en ijslolliestokjes gooien. Een meisje was zenuwachtig aan het giechelen en de andere tieners reageerden helemaal niet op het pestgedrag van hun groepsgenoten. Het belaagde groepje negeerde het gepest zo veel mogelijk.

Ruzie uitlokken
Op een gegeven moment werd er een half ijsje gegooid. Dat belandde echter bij iemand anders op de handdoek. Toen de dame in kwestie vroeg waar dat ijsje vandaan kwam, wees het groepje massaal naar een jongen uit het andere groepje. Een beetje vinnig gooide zij het ijsje terug naar hem. Ik stootte Glenn aan en vertelde hem enigszins geschokt wat er verderop gebeurde “ze zijn gewoon ruzie aan het uitlokken”.

Hatelijke blikken
Glenn draaide zich net weer om toen de jongen die steeds dingen aan het gooien was, besloot het over een andere boeg te gooien. Hij stond op, liep naar het gepeste groepje toe en begon – zo uit het niets – op een jongen in te trappen die daar op een handdoek lag. Even was ik stomverbaasd ‘wat gebeurt hier?’, maar toen ik mijn stem hervonden had brulde ik “Hé kappen daar”. De brul van Glenn was nog een stuk imposanter. De jongen hield meteen op en droop af naar zijn eigen groepje. Vanaf zijn eigen handdoek begon hij dingen naar ons te roepen en het hele groepje draaide zich naar ons om in een gezamenlijke hatelijke blik. Waar dachten we wel niet dat we ons mee bemoeiden? Toen we daar niet op reageerden, besloten ze te gaan zwemmen en de rust was weergekeerd. Tenminste… op het veldje.

Bij de groep horen
In mijn hoofd bleef het nog wel even onrustig. Hoe kan dit gebeuren op een vol grasveld? Hoe kan het dat zo’n jongen gewoon op iemand begint in te trappen? Waarom zegt niemand daar iets van binnen zijn eigen groep, maar ook niet in het andere groepje? Het was duidelijk dat tenminste een meisje zich ongemakkelijk voelde, maar ze zei niets. Ik heb totaal geen verstand van pubers, maar blijkbaar is het essentieel om bij de groep te horen, ook al gebeurt er iets waar je het niet mee eens bent.

Eigen keuzes
Natuurlijk, mensen zijn groepsdieren. Maar waar is de grens? Mijn moeder zei altijd ‘als iedereen in de sloot springt, spring jij er dan ook in?’. Blijkbaar werkt het in de praktijk vaak zo dat iedereen achter elkaar het koude water in springt.

En hoe zit dat dan in zaken? Doe je dan voor de zekerheid maar hetzelfde als je concurrenten doen? Of neem je wel een andere route? Onnodig om te zeggen dat het voor een krachtige profilering nodig is dat je je eigen koers vaart en je eigen keuzes maakt. Think again als je de neiging hebt om ook in de sloot te springen.

www.lelixxor.nl

Advertenties