Tags

, , , ,

Eigenlijk zou ik nu moeten bloggen over profilering, werken vanuit je DNA, storytelling of iets anders dat met mijn werk te maken heeft, maar helaas… Ik heb mijn gedachten maar bij één ding en dat is de inbraak. 

De inbraak vond iets meer dan twee weken geleden plaats, vlak voordat we op vakantie gingen. We zouden gaan kamperen met de hele familie, gezellig naar Frankrijk. Glenn en ik hadden alle kampeerspullen geleend van mijn zus, die ze zelf niet nodig had. We zouden vrijdagnacht rond twaalf uur vertrekken, dus voor die tijd wilden we de auto ingepakt hebben. Als elke millimeter telt, moet je er tenslotte even de tijd voor nemen. We stouwden de auto vakkundig vol. Tevreden met het resultaat stond de auto in de beveiligde parkeergarage onder ons huis te wachten tot we eindelijk op weg gingen. En ja hoor… een paar uur later was het dan zover. Met een hoofd vol ideeën over zon, zee, strand en croissants liepen we naar de auto. Totdat Glenn opeens zei: “Wat is er met de auto gebeurd?” Het leek even alsof de kofferbak ontploft was, overal lagen spullen in de auto. Ingebroken! Het sloeg in als een bom. Dit kan helemaal niet, we gaan op vakantie! Wat nu? Je staat erbij, kijkt ernaar en hebt even geen idee wat je nu moet doen. Totale ontreddering.

Tampons nodig
Gelukkig kwamen we weer bij onze positieven en ontdekten we dat de dief blijkbaar niet van kamperen hield, want alle kampeerspullen lagen er nog. Hij had daarentegen wel dringend behoefte aan shampoo, surfschoentjes maat 37 en 43, tampons, bikini’s en korte broeken, want alle kleding en toiletspullen waren weg. Op naar de politie om aangifte te doen. Omdat het geen zin had om thuis te blijven, besloten we daarna toch maar op weg te gaan. Dan maar zonder bikini, badhanddoek en kekke jurkjes. Ik kan je zeggen dat ik nog nooit met zo weinig bagage gereisd heb! Onderweg kwamen we er echter pas achter met hoe weinig… Steeds was het van ‘o, en dat is ook weg en dat ook’.

Niet naakt over straat
Eenmaal in la douce France aangekomen, kochten we de meest noodzakelijke spullen en had ik een goede reden om ongegeneerd bij mijn zusjes in de koffer te duiken. Ze konden me niet naakt over straat laten rennen tenslotte. Die leuke rokjes, dat broekje, die sjaal… ik moest ze wel kopen nu. En gelukkig hadden we de verzekering nog. Als we thuis kwamen, zouden we dat allemaal wel regelen; nu was het eerst genieten van de vakantie. En dat lukte gelukkig prima.

Duimen
Inmiddels zijn we alweer een paar dagen thuis en blijkt dat onze optimistische kijk op de verzekering niet helemaal terecht was. Na het afbellen van onze verzekeringen is de opbrengst 250 euro, terwijl er schade is voor meer dan 3000 euro. We hebben nog één mogelijkheid te gaan, dus daar is nu onze hoop op gevestigd. Duimen…

Mooie ring
Hoewel ik woest word als ik denk aan de persoon die dit op zijn geweten heeft, ben ik blij dat hij niets onvervangbaars heeft gestolen. Ik hoop wel dat hij ontzettend teleurgesteld en nijdig was toen hij zag wat er in de tassen zat. Daar hoop je toch ook niet op als dief denk ik dan. Waar hij op had gehoopt was tenminste één ding waar hij met goed fatsoen nog wat geld aan zou kunnen verdienen, zoals een mooie ring. Gelukkig had Glenn die niet in de auto verstopt en stond niets hem in de weg om mij in de kathedraal van Nantes ten huwelijk te vragen. En ik zei ja natuurlijk.

www.lelixxor.nl

Advertisements