Tags

, , , ,

In het kader van Wereldverteldag op 20 maart en het thema monsters & draken schotel ik jullie graag onderstaand verhaal voor.

Afbeelding uit Mythos

Afbeelding uit Mythos

Waar ben ik? Hoe ben ik hier terecht gekomen? Melissa kijkt verdwaasd om zich heen. Overal waar ze kijkt, ziet ze grauwe rots. Blijkbaar bevindt ze zich in een doorgang tussen de rotsen in. Ze kijkt naar links, ze kijkt naar rechts. Geen idee waar ze heen moet. Achter zich ziet ze een donkere spelonk en verder alleen maar rotsen. Wat doe ik hier? Ze pijnigt haar hersenen, maar verder dan ‘ik deed gewoon wat ik altijd deed en opeens ben ik hier’ komt ze niet. Wat prikt er trouwens zo in haar hoofd? Voorzichtig tasten haar vingers naar boven. Wat zit er op haar hoofd? Verbaasd ziet ze wat ze in haar handen houdt: een kroon?? Ze begrijpt er niets van, hoe komt ze daar aan?

Dan trekt een zacht suizend geluid haar aandacht. Met de kroon in haar handen kijkt ze omhoog. Wat ze ziet, beneemt haar de adem. Een diepzwart monster hangt grijzend boven haar in de lucht. Zijn vleugels klapwieken traag zodat  hij exact op dezelfde plaats blijft hangen. “Hallo Melissa”, raspt zijn stem. In pure paniek reikt ze hem de kroon aan: “Hier, ben je hier naar op zoek? Ik weet niet hoe ik er aan kom, echt niet. Hier, neem  maar.” De lippen van het monster krullen licht omhoog. “Nee, dat is niet wat ik zoek. Maar ik had al zo’n vermoeden dat je niets van de kroon afwist, want dan was ik hier nu niet.” En met deze raadselachtige woorden laat hij haar alleen. Trillend van angst blijft Melissa zitten waar ze zit, terwijl de gedachten door haar hoofd razen. Waar had hij het over, wat bedoelde hij?En hoezo is deze kroon van haar? Wat betekent dat?

Haar gedachten buitelen over elkaar heen en ze weet niet hoe lang ze al op dezelfde plek zit als ze besluit dat blijven zitten niets oplost. Links of rechts, het is allemaal beter dan hier zitten wachten tot het monster terugkomt. Ze staat op en kijkt om zich heen. Naar rechts dan maar? Nog voor ze echter een stap heeft kunnen zetten, hoort ze zacht geruis… Het monster is terug. “Waar denk jij heen te gaan Melissa?” “Ik eh…” Zonder haar antwoord af te wachten, vervolgt hij: “Laat ik het meteen maar duidelijk maken, jij gaat nergens heen en ik ben er om daarvoor te zorgen.” “Maar je hebt het recht niet! Heb jij me hier gebracht? Hoe kom ik hier?” “Je bent hier zelf naartoe gekomen Melissa, je hebt dit allemaal aan jezelf te danken.” En weg is hij weer. Aan mezelf te danken? Ik weet niet eens hoe ik hier gekomen ben! Wat een onzin. Maar stel dat hij gelijk heeft, wat heb ik dan gedaan om hier te komen? En wat kan ik dan zelf weer doen om hier weg te gaan? “O ja, dacht je dat?”, duikt het monster opeens weer op. “Dacht je echt dat je zoiets zou kunnen?” In de tijd die verstrijkt gaat het de hele tijd zo door. Melissa peinst en overdenkt haar mogelijkheden, terwijl het monster kritiek levert of opeens opduikt om haar ideeën in twijfel te trekken. Ze krijgt hierdoor zowaar het idee dat ze goed bezig is. Door in gesprek te blijven, heeft ze het idee dat ze hem op een gegeven moment zal overtuigen waardoor hij haar wel moet laten gaan.

Elke avond kruipt ze in de spelonk waar ze verrassend goed slaapt. Het enige vreemde is dat ze iedere nacht droomt over de kroon die naast haar slaapplek staat. Op een nacht ziet ze zichzelf zelfs met de kroon op haar hoofd. De volgende ochtend laat dat beeld haar niet meer los. “Wat kan het eigenlijk voor kwaad hem gewoon eens op te zetten”, denkt ze bij zichzelf. “Tuurlijk, ga jij maar koninginnetje spelen in je eentje”, sneert het monster. Hmmm… als je het zo stelt… Melissa legt de kroon weer terug. De volgende dag spot het monster: “En, ga je vandaag je kroon opzetten?” Melissa negeert hem, maar raakt de kroon niet aan. Die nacht droomt ze weer dat ze de kroon op heeft en ze voelt zich sterk, een kracht die ze nog nooit gevoeld heeft. Op het moment dat ze wakker wordt,  staat haar besluit vast. Ze zet de kroon op, ongeacht wat het monster zegt.

Ze stapt naar buiten, het volle zonlicht in en zet de kroon op haar hoofd. Tegelijkertijd ziet ze het monster in een razend tempo aan komen vliegen, maar op het moment dat ze zich naar hem toedraait ziet ze zijn zwarte gedaante doorschijnend worden, totdat hij helemaal opgelost is in het zonlicht dat door haar kroon weerkaatst wordt. Wow! Ze voelt zich licht en warm en sterk, alsof ze de hele wereld aankan. Net als in haar droom! Met haar armen wijd maakt ze zich groot in het zonlicht en laat de energie door haar heen stromen. Het voelt  alsof ze ieder moment kan opstijgen en daar gaat ze… Als ze boven de rotsen uitstijgt, ziet ze rechts om de bocht groen land liggen. Dat is de kant die ze op moet. De vruchtbare  wereld ligt binnen handbereik zonder dat ze dat al die tijd wist…

www.lelixxor.nl

Advertisements