Tags

, , ,

Je boek is uit. Of de serie die je aan het volgen was is afgelopen. En dan staat het daar op je te wachten: het zwarte gat. Balen! Moet je weer op zoek naar een ander boek of een nieuwe serie die je net zo in de ban houdt.

Bij de boeken van Stieg Larsson – de Millennium-trilogie- had ik het. Bij ‘Het raadsel Spinoza’ van Irvin D. Yalom had ik het (als je nog op zoek bent naar een goed boek een absolute aanrader trouwens). Bij Sex and the City ook. Daarom kijk ik de afleveringen gewoon vaker dan een keer (ik heb een vriendin die heel veel scenes uit haar hoofd weet; ik maar een paar).

Doodeng
Gisteren had ik het ook. Deze keer niet bij een serie of een boek dat ik uit had. Het was op het moment dat ik op de verzendknop van mijn e-mail klikte. Ik stuurde de eerste versie van mijn boektekst over werken vanuit je DNA naar een aantal mensen. Doodeng vond ik het. Hier ben ik maanden mee bezig geweest. Ik heb geschrapt en geschreven, ben zelfs een keer helemaal opnieuw begonnen. Het was het boek en ik, ik en het boek. En nu opeens gaat het naar buiten, gaan er ‘vreemde’ ogen naar kijken. Wat zullen ze ervan vinden?

Saai of onbenullig
Het is niet alleen de angst dat ‘het redactiepanel’ mijn boek saai, onbenullig, kinderachtig, wazig of zonde van het papier vindt. Ondanks mijn angst voor wat het panel ervan vindt, ben ik blij met het resultaat. Anders had ik het natuurlijk nooit verstuurd. Nee, het is ook (en vooral) dat ik nu niets meer te schrijven heb. Die heerlijke momenten dat ik in een flow achter mijn laptop zit en aan het schrijven ben. De momenten dat wat ik in mijn hoofd heb ook op papier terechtkomt. De momenten dat ik rücksichtslos een hele paragraaf schrap, omdat de tekst daar beter van wordt. Het is de lol van het schrijven aan zo’n project die ik nu al mis.

Ontzettend leuk
Ik heb in mijn leven (vooral voor mijn dertiende) heel wat boeken geschreven, nou ja, halve. Ik heb ze ook allemaal weer weggegooid. Volgens mij is er niets bewaard gebleven van alle schrijfsels. Op een of andere manier hoort schrijven bij mij, zoveel is zeker. En nu ik gevoeld heb hoe ontzettend leuk ik het vind om aan iets langers dan een blog te schrijven, denk ik dat het niet het laatste boek is waar ik aan zal werken. Ongeacht wat er daarna mee gebeurt. Gewoon omdat ik er blij van word, omdat het in mijn DNA zit. Elizabeth Gilbert van de bestseller ‘Eten, bidden en beminnen’ vertelt prachtig over dat gevoel op een TedTalk.

Heb jij ook zo’n bezigheid waar je uren mee door kunt gaan, waarbij je de tijd vergeet? Iets wat je blijft doen, ongeacht de mening van anderen of hoeveel ervoor betaald wordt? Ik hoop dat je daar je werk van gemaakt hebt of je onderneming rond opgebouwd hebt!

www.lelixxor.nl

 

 

Advertenties