Je rijdt op een steil bergweggetje omhoog. Aan de ene kant rijd je langs een stenen muur, waar soms gemene punten uitsteken en aan de andere kant kijk je meters de diepte in. Je komt net een scherpe bocht door als je op nog geen twee meter afstand twee grote vrachtwagens met zand naar beneden ziet komen. Ze rijden gestaag door en zijn niet van plan te stoppen. Wat doe je?

Wat is jouw antwoord? Ik weet wel wat ik zou zeggen als je me dit zou vragen: “Wat doe ik überhaupt op zo’n weggetje? En waarom zit ík achter het stuur? Dat zou ik echt niet doen.” Ik zou ervan overtuigd zijn dat ik dit niet zou kunnen. Ik zou waarschijnlijk van pure angst rechtstreeks het ravijn in rijden ofzo. 

Verrek ik kan dit!
Wat er in werkelijkheid gebeurde, was dat ik de auto in z’n achteruit zette en net zo lang op het steile bergweggetje en door de bochtjes achteruit reed tot ik een plekje vond waar ik de auto neer kon zetten en de vrachtwagens mij konden passeren. En daarna dacht ik: “Verrek, ik kan dit gewoon!” En dat was maar goed ook, want tijdens onze vakantie kwamen we een heleboel van dit soort weggetjes tegen. Het grappige was: ik vond het rijden op dit soort wegen zo leuk dat ik ze meestal voor mijn rekening nam. Ik had de smaak te pakken.

Gewoon gaan
Eigenlijk is het met werken vanuit je DNA net zo. Vaak kun je een heleboel redenen bedenken waarom dat voor jou, in jouw organisatie of in jouw vakgebied niet zou werken. Je blijft zitten waar je zit en weet zeker dat je gelijk hebt. Maar misschien is dat wel niet de juiste methode. Misschien moet je jezelf gewoon in het diepe gooien en gáan. Als je dan eenmaal zo’n draak op je pad tegenkomt, heb je geen tijd meer om te denken, maar is het een kwestie van doen. Dan blijkt pas echt uit welk hout je gesneden bent en kom je erachter dat je jezelf chronisch onderschat hebt. Of je ziet in dat je je medewerkers stelselmatig te laag hebt ingeschat. Je boort een heel nieuw potentieel aan. Verrek, je kunt dit gewoon!

www.lelixxor.nl

Advertenties