Tags

, , , ,

Pas zag ik de film ‘Io sono l’amore’ – een film over de steenrijke familie Recchi en in het bijzonder over Emma Recchi, een Russische die in haar jeugd door een Italiaanse aristocraat naar Milaan werd meegenomen. Ik beschreef de film aan iemand als ‘mooi en droevig’. Maar deed ik daar het verhaal wel recht mee?

Want ja, de film was mooi en droevig, maar dat is wel een heel algemene beschrijving. Als ik inzoom op de hoofdrolspelers krijg je opeens een heel andere beschrijving.

Drie verschillende verhalen
Neem Edoardo. Hij is de oudste zoon van Emma en haar man. Hij is een levensgenieter met oog voor mensen, maar in de film blijkt dat zijn familie weinig oog voor hem en zijn ideeën heeft. Zijn vader en broer verkopen het familiebedrijf zonder zich al te veel aan hem te storen en zijn moeder en vriend storten zich in een liefdesrelatie. Verraad tot op het bot, waardoor hij helemaal alleen komt te staan met een wel zeer tragisch einde.

En dan Antonio, de vriend van Edoardo. Hij is een buitenstaander, een einzelgänger en in het verhaal zie je hoe hij zijn eigen weg vindt, hoe hij de dingen op zijn manier doet. Dit is een verhaal van groei en je hart volgen.

Tenslotte Emma. Op een gegeven moment vertelt ze hoe haar man haar een andere naam gaf toen ze in Italië kwam. Ze liet zich haar identiteit en haar vrijheid ontnemen zou je kunnen zeggen. Ze heeft zich aangepast aan de tradities van de familie en zich weggecijferd voor man en kinderen. Het enige wat nog echt van haar was, waren de momenten waarop ze Russisch kookte. Toch komt er een moment waarop ze uit de gouden kooi ontsnapt; eerst symbolisch, wanneer ze Antonio (op wie ze verliefd is geworden en met wie ze een relatie heeft) haar haar laat knippen en aan het einde van de film als ze letterlijk het huis uit rent en voor Antonio kiest. Een verhaal over vrijheid en keuzes.

Even inzoomen
Er zit nog veel meer in dit verhaal, maar je ziet dat door alleen even kort in te zoomen je een heel ander beeld krijgt dan wanneer je er boven blijft zweven en de film vluchtig bestempelt als ‘mooi en droevig’.

In je eigen werk of organisatie spelen zich ook talloze verhalen af. Hoe kijk je naar die verhalen? Druk je er een stempel op ‘daar heb je haar weer’, ‘dit hebben we al vaker gehoord’ of ‘dit is zeker het beste voor het bedrijf’ zonder al te ver in te zoomen?

Hopelijk heb je oog voor de samenhang en de verhalen van de verschillende personages, zodat je écht weet waar het over gaat en een beslissing neemt die daadwerkelijk bij het bedrijf past. Even inzoomen dus…

www.lelixxor.nl

Advertisements