Tags

, , , ,

Het is al donker als er wordt aangebeld. De oude man doet open. “Sorry dat ik zomaar onaangekondigd kom binnenvallen”, zegt de jonge vrouw, “maar ik móet echt met iemand praten.”

“Ik heb het gevoel dat ik helemaal vastloop. In mijn werk, privé. Ik heb het gevoel dat ik geen kant op kan en maar niet vooruit kom. Wat moet ik doen?”

“Wat je moet doen, kan ik je niet vertellen. Ik kan je alleen een verhaal vertellen.”

Er was eens een libelle. Tot nu toe was ze eigenlijk een heel vrolijk beestje geweest, maar op een gegeven moment deed alles pijn. Haar schouders, haar tenen, haar vingertoppen. Eigenlijk alles. Verward en een beetje angstig ging ze naar de wijze libelle die alles wist. ‘Wat is er met me aan de hand? Alles doet pijn.’ De wijze libelle stelde haar gerust: ‘Maak je geen zorgen, dit is heel normaal. Je lichaam wil groeien, maar je jasje is te klein geworden. Je zult het moeten uittrekken.’ De kleine libelle rilde van angst. ‘Maar ik ben nog steeds tevreden met dit jasje. Ik hoef geen andere jas. Ik weet niet eens hoe die andere jas eruit ziet.’ De wijze libelle glimlachte. ‘Het is altijd eng om een nieuwe stap te zetten en om iets achter te laten wat je kent. Toch is het nodig om te groeien. Vind een rustig plekje, dan gaat het allemaal vanzelf.’ De kleine libelle knikte, nog niet helemaal overtuigd. Ze liep de deur uit. Au, nu deed alles ook al pijn bij het lopen. Ze voelde hoe haar lijf uit wilde barsten. ‘Nog één ding’, riep de wijze libelle haar na, ‘na je vervelling is je nieuwe vel nog erg zacht en kwetsbaar. Wacht rustig af tot het helemaal uitgehard is, voordat je je weer laat zien.’

De libelle zocht een rustig plekje op en al gauw voelde ze inderdaad dat haar oude huid openbarstte. De lucht voelde prettig koel aan op haar nieuwe huid, maar tegelijkertijd voelde ze  zich verschrikkelijk kwetsbaar. Wat als er nu een vogel aan kwam die haar pikte? Ze voelde zich bang en opgewonden tegelijk. Hoe zou haar nieuwe jasje eruit zien?

Na een tijdje was ze helemaal uit haar oude jas gekropen. Doodstil hing ze onderaan een grasspriet. Onzichtbaar voor de buitenwereld. Hoewel ze niet kon wachten om iedereen haar nieuwe jas te laten zien, had ze de waarschuwing van de wijze libelle in haar oren geknoopt. Natuurlijk wilde ze geen beschadigingen oplopen – of erger! – en dus wachtte ze geduldig en soms wat ongeduldiger tot ze voelde dat haar nieuwe vel sterk genoeg was. Ze vloog omhoog, van haar schuilplaats vandaan. Lag het nu aan haar of zag de wereld er ook anders uit? Het leek wel of de kleuren feller waren, de zon nog meer straalde…

www.lelixxor.nl

Advertisements