Tags

, , , , , , , , ,

Episode I gemist? Lees het hier

mijn-verhaalMeer dan een half jaar later was ik de wanhoop nabij. Ik had wat geëxperimenteerd met verschillende dingen, maar nergens was mijn hart sneller van gaan kloppen. Ik had een opdracht gedaan waar ik ongelukkig van werd en van mijn aanvankelijke optimisme was helemaal niets over.

In die tijd was ik me wel gaan verdiepen in social media en toen ik op een dag op Twitter zat, las ik daar een woord dat mijn aandacht trok: storytelling. Wat was dat? Ik ging op onderzoek uit, benaderde mensen die ik niet kende om te horen over hun ervaringen en ik schreef me in voor nieuwsbrieven over dat onderwerp. Vrij snel daarna ontving ik de eerste nieuwsbrief waarin geschreven werd over een training storytelling waar nog maar één plek vrij was. Die plek was voor mij, ik wist het zeker! Ik pakte de telefoon en meldde me aan. Dat was het begin van een nieuwe fase.

Storytelling
Ik genoot met volle teugen van de training storytelling, de boeken die ik las en de ervaring die ik opdeed. Zou dit het zijn? Dit moest het zijn! Ik was als kind al altijd bezig geweest met verhaaltjes lezen, bedenken en opschrijven en nu zou ik hier dus mijn werk van kunnen maken? Helemaal geweldig! Vrij snel na de training kreeg ik mijn eerste opdracht storytelling en het begon te lopen. Ik was in mijn element. Toen ik na een tijdje een grote opdracht aangeboden kreeg, hoefde ik niet lang na te denken. Ik ging er vol in. Tijdens deze opdracht ging er echter iets behoorlijk mis. Misschien mijn gebrek aan ervaring met storytelling, gebrek aan tijd aan de kant van de opdrachtgever… Hoe dan ook, het ontspoorde flink. Mensen waren gekwetst, ik voelde me schuldig en in shock. Hoewel het uiteindelijk op z’n pootjes terecht kwam, denk ik er nog weleens aan terug hoe ik het met de kennis van nu gedaan zou hebben. Heel anders, dat is zeker! Toch heeft deze situatie me ontzettend veel geleerd, bijvoorbeeld over de kracht van verhalen, over mijn rol en mijn plek. Uiteindelijk zette deze opdracht me ook aan het denken over wat ik nu precies met storytelling wilde. Ik was er inmiddels achter dat sommige mensen dachten dat ik op een podium verhalen stond te vertellen, terwijl een ander dacht dat ik in de reclame werkte als ik zei dat ik storyteller was. Ik had meer focus nodig, want het vak van storyteller is erg breed.

Wat is er mis?
In die tijd begon ik boeken van Carl Jung te lezen. Niet echt de meest makkelijke kost, maar het fascineerde me wel. En het zette me op het spoor van ‘werken vanuit je DNA’. Je kunt veel verhalen vertellen, maar het meest unieke en authentieke verhaal dat je kunt vertellen is je eigen, echte verhaal. Het verhaal waar je je pijn durft te laten zien, waarin je durft te schitteren. Ik las veel, ontdekte veel en besloot dat ik een boek wilde schrijven. Ook dat was al een kinderwens (hoe vaak was ik als kind al niet aan een avonturenboek begonnen dat uiteindelijk toch weer in de prullenbak belandde, want niet goed genoeg). cover_werkenvanuitjedna

In 2014 zag mijn boek ‘Werken vanuit je DNA’ het levenslicht. Ook kwam mijn spel ‘Op ontdekkingsreis in je DNA’ uit. Eerst als workshop en inmiddels is het spel voor iedereen te koop. Ik was met hele leuke dingen bezig en was inmiddels ook begonnen met de vijfjarige opleiding Jungiaanse psychologie. En terwijl ik complimenten kreeg van anderen over hoe goed ik bezig was… toch wist ik niet of dit het nu helemaal was. Ik durfde het eigenlijk niet meer hardop uit te spreken, omdat ik mezelf bijna niet meer geloofwaardig vond. Ik had het gevoel dat mensen naar me zouden kijken en denken ‘oh zij weer, ze moet weer wat anders’. Vaak stelde ik mezelf vertwijfeld de vraag waarom het leek alsof iedereen precies wist wat ze moesten doen en waarom ik steeds maar bleef zoeken. Wat was er mis met mij?

Connecting the dots
Inmiddels weet ik dat er niets mis is met mij. Ik was bezig aan een ontdekkingsreis en dat ben ik nog steeds. Op reis naar mijn eigen, echte verhaal en daar kun je steeds weer nieuwe hoofdstukken in ontdekken. En waar Bilbo bang voor was, gebeurde zeker: ik was niet voor het avondeten thuis. Steeds als ik dacht dat ik nu wel het eindpunt bereikt zou hebben, bleek het alleen maar een tussenstation te zijn. Nu zie ik dat alle stapjes nodig waren om te komen waar ik nu ben (wat zei Steve Jobs ook al weer over ‘connecting the dots’ – nou ja, dat dus…). En waar ik nu ben, is ook gewoon weer een tussenstation.

Maar goed… toen kwam 2015. En wat nog nooit gebeurd was, gebeurde nu. Een paar grote opdrachten (die eigenlijk zo goed als rond waren) gingen niet door. Wat was er aan de hand?

Dat lees je volgende week in het laatste deel van mijn avontuur.

www.lelixxor.nl

Advertisements